19 сакавіка 1985 г. Новы кіраўнік Беларускага аддзяленьня ВААПу Гаўрыла Конанаў перадаў мне патрабаваньне Масквы (так і сказаў: “Масква патрабуе”): паведаміць ВААПу ўсіх сваіх замежных партнёраў, з кім я мяркую сустракацца на ММКВК-85.

Я зьдзіўлена спытаў, навошта ім гэта трэба, сказаў, што за паўгоду да той выстаўкі гэта зрабіць немагчыма: яшчэ ж далёка не завершана падрыхтоўка да яе; кожны раз значная частка сустрэчаў адбывалася без папярэдняга плану, патрэба ў іх узьнікае непасрэдна там, на выстаўцы.

Гаўрыла цьвёрда сказаў, што “яны хочуць ведаць, мабыць, распрацуюць у дапамогу нам нейкі графік сустрэчаў, дапамогуць перакладчыкамі”.

Такая “ласка” мяне абурыла. Я сказаў, што, па-першае, графік такі ніхто ня можа мне распрацаваць: я сам дамоўлюся з партнёрамі (ці яны са мною) пра час і месца сустрэчы; па-другое, перакладчыкі мне не патрэбны: з добрай паловай партнёраў я кантактую без перакладчыкаў, для астатніх у мяне будзе “свой” перакладчык (якога мне таксама без маёй просьбы прызначылі ў Менску).

Мае аргументы не пераканалі Конанава. Ён зноў сказаў, што “Масква патрабуе”. Я добра разумею цану прапануемых “паслугаў” – пад выглядам перакладчыкаў за мною сьледам будуць хадзіць кадэбісты.

10 красавіка 1985 г. Прачытаў у “Нёмане” (№ 3, 85) драму “Царский наставник” Эдуарда Скобелева. Гэта была спроба, прытым паводле майго даручэньня, ці лепш сказаць, просьбы, напісаць сьпецыяльную мастацкую рэч пра нашага славутага земляка, асьветніка, паэта, заснавальніка рукапіснай паэзіі Сімяона Полацкага. Скобелеўская драма чытаецца добра, але гэта ня тое, чаго я чакаў. Гэта вельмі маленькі перыяд і па часе, і па сваім значэньні ў жыцьці Сімяона, перыяд яго “дарэктарства” ў дзяцей рускага цара Аляксея Міхайлавіча. А я чакаў чагосьці цэльнага, завершанага пра гэтага вялікага дзеяча. Гэта зусім не папрок аўтару. Твор яго выдатны.